بهار دوستی

بهار دوستی

بیـــــا تا قـــدر یـکدیــگر بـــدانیــــم

که تا ناگــــه ز همــدیــگر نمانیـــــم

که مـــا را نیست عمـــــر جاودانـــه

بیـــا با هم بخـوانیم یک تــــرانـــــه

کـه ایــام جــوانــــی زود بـگـــذشت

شب ظلمـانی هم در دشت فروهشت

بهـــــــــار دوستـــی از در در آیـــد

پیــــــام شـــادی و الفـــت بیـــــارد

پرستــــوهای رفتــــه بــاز گــردنــد

مــــه سیمـــــابی هــم از در دوباره

قـــدم در هشتی عشــــاق گــــــذارد

دل غـمــگیــن مــــــا را شـــاد دارد

کـه دیـگر غـم همـی بار سفـر بست

مـــرا با تــو هـــزاران گفتنی هست

                                                               ع ک

بی وطـن!

 

بی وطـن!

این حـــدیـث تلــخ رنجسـت بیــوطن

نی نـــوای تــار و سنجسـت بیـوطن

فـاحشــــه از بیــوطـــن والاتــرست

تن فــروشی از خیــانت بـرتــر ست

هر که میهن را فروخت از بهر مال

شیفتــه شــد بــر مقـــام و بـر منــال

از سگ هــــرزه همـــی بـدتـر بـوَد

بی سَر و پـا سَـــــر و افســـــر بـوَد

بهـر شنـدرغـــاز مـــده میـهـن ببـاد

گـر تو انسان هستی و بـا فَـر و راد

میهـن و نـامــوس فـرقش کــی بوَد؟

هـر کـه میهـن داد، وی جـاکش بوَد

نوکــری بهـــــر اجـانب پستی است

تیشه بر بنیـاد خویش و هستی است

خـادمی بـایــد بـه ملـت کـرد و بس

تا کـــه ملــت باشـدت فــریــاد رس

هــر کــه مبنـــا را بــر ملــت نهـاد

تا ابــد نـامش بــه نیــکی زنـده بـاد

                                     ع ک